Στο γραφειο μου στο Pascalοσπιτο είχα μια αφισα απο την ταινια Dolls (2003) του Kitano . Θυμαμαι με ειχε συγκινησει η ομορφια των χρωματων και η συλληψη του τροπου με τον οποιο οι ηρωες στεκονται -σαν αποκομμενοι- απο το θεατρικο σκηνικο-φυση; Τοσο ονειρικη και εντονα συγκινησιακη, για εμενα είχε εκπληρωσει το σκοπο της ως φωτογραφια . Δεν είδα ποτε την ταινια στον κινηματογραφο.
Η ασιατικη αισθητικη μου ταιριαζει απολυτα. Σε βαθμο που δε παρακολουθω πια τις ιστοριες αλλα τα στολιδια τους: τα σχεδια των υφασματων, τα σερβιτσια του τσαγιου, τη θεατρικότητα της φυσης, τις εκφρασεις στα προσωπα των ηρωων.
Η τεχνη της ζωγραφικης σην Αρχαια Κινα κατειχε την ιδια θεση με την ποιηση, κατι που στη Ευρωπη αρχισε να συμβαινει στην Αναγεννηση. Ο εικαστικος δεν ασχολουταν απλα με την απεικονιση, την πιστή αντιγραφή της φυσης. Επιδιδοταν σε ενα εργο διαλογισμού, θέτοντας μια ιδεα στο μυαλο του και δουλευοντας την σε όλες τις πιθανες της εκφανσεις χωρις να απομακρυνεται απο αυτη.
Οι Κινεζοι ζωγραφοι, δεν ζωγραφιζαν στο υπαιθρο θεματα ενταγμενα στο φυσικο τους περιβαλλον. Συμφωνα με τον E. H. Gombrich, εξασκουνταν στην απεικονισή των θεματων τους μεσω διαλογισμου και συγκεντρωσης και στη συνεχεια παρατηρουσαν τη φυση, θέτοντας της απευθειας ερωτηματα προκειμένου να συλλαβουν την εκφραση του τοπιου. Λειτουργουσαν δηλαδη οπως οι ποιητες που ανακατευουν εικονες που ανακαλουν στο νου τους κατα τη διαρκεια μιας βολτας στη φυση.
Φαινεται καθαρα στη φωτογραφια της ταινιας. Ειναι ενα ειδος μικρης ποιησης, που στοχο δεν εχει να απεικονισει με ρεαλισμο την πραγματικοτητα αλλα να αποτυπωσει τα συναισθηματα του δημιουργου του.
