Εχω ενα θεματακι με τις βαλιτσες. Κατα ενα περιεργο τροπο Zω για τη στιγμή που πρέπει να διαλέξω τί θα πάρω μαζί μου και τί θα αφήσω. Για την έκπληξη που νοιώθω κάθε φορά που ανακαλύπτω το περιεχόμενο της βαλίτσας.
Σε αυτο με βοηθαει η αφισα απο την εκθεση του Ακριθάκη στην εισοδό του σπιτιου μου στην Αθήνα. Μου θυμιζει τον ιδιορυθμο μεταναστη μεσα μου.
Θα σας μιλήσω με αφορμή το μοντελο skeleton της Samsonite δια χειρός Alexander Mc Queen.
Για μένα αποτελεί την Ερμηνεία της βαλιτσας Μου, το σημαινόμενο (συμπαραδηλούμενο και καταδηλούμενο μαζι) που δε μπορεί να μου εμπνευσει το σημαινον σε καμια γλωσσα απο αυτες που γνωριζω.
Φανταζομαι οτι η βαλιτσα, οπως τη γνωριζουμε σημερα, εμφανιστηκε γυρω στα τελη του 19ο αιώνα με την αναγκη για μετακινηση με σκοπο την αναψυχη ή την εργασια. Η βαλιτσα σε αντιθεση με τα μπαουλα δε χρειαζεται φορτωτικη και δεν απαιτει αχθοφορους. Δινει πληρη αυτονομια στον κατοχό της με το να ειναι φορητη, συρομενη, μετακινησιμη. Η βαλιτσα προυποθετει χρονο μετρησιμο, ελεγξιμο, προβλεψιμο. Η βαλιτσα χωραει οσα ζευγαρια καλτσες οσα και οι μερες παραμονης μας.
Ομως παρα ολα αυτα, αυτη η βαλιτσα δεν ειναι αυτη για την οποια μιλαω. Η δική μου πρεοεκειψε απο μια πολιτικη συγκυρια. Απο τοτε που υπαρχει το Erasmus, το Interail και η Ευρωπη χωρις συνορα , οι μετακινησεις μας απεκτησαν ενδιαφερον για τον καθένα απο εμάς που δεν είχε θείο στην Αμερική. Γιναμε επιτέλους κινητικοί.
Επιλεγουμε ενα τοπο για να μεινουμε για αρκετο καιρο -πόσο ακριβως δε γνωριζουμε εκ των προτερων – οχι ομως και για παντα -αν και ειναι δυνατο. Οι βαλιτσες που φτιαχνουμε τοτε αποτελουν ακτινογραφια ψυχης , διαθεσεων και προσδοκιων. Δε γνωριζω ουτε εναν απο οσους εκαναν αυτη την επιλογη καπoια στιγμη στη ζωη της που να μη φτιαχνουν εκτοτε συνεχως βαλιτσες ψυχης με κάθε ευκαιρια. Οπως την skeleton.
Εσεις εχετε αντικειμενα τα οποια κατεχουν οργανικη σημασια στη ζωη σας;
Τι περνετε/πηρατε μαζι σας στο νεο ξεκινημα; τι αφησατε ;
πως μοιαζει η βαλιτσα σας;
αλλες λέξεις για τη βαλιστα;
το τι παιρνει και κυριως τι αφηνει καθενας σε καθε του νεο ξεκινημα ειναι μια..πονεμενη ιστορια..
προσωπικα παιρνω παραπανω ζευγαρια καλτσες και παρομοια μπας και χρειαστουν, δεν ξερω αν κανω καλα η οχι παντως η βαλιτσα μου συνηθως ειναι ασφυκτικα κλεισμενη και παραγεμισμενη με αποτελεσμα να αφηνει το δικο της σημαδι στον ωμο μου απο το βαρος.. και αν πηγαινω με το αεροπλανο συνηθως πληρωνω υπερβαρο.. και αν φευγω για σκ να φαινεται οτι θα λειχω βδομαδα (τωρα αυτο ειναι καλο?? ((οχι)) )
αν ειχα το μυαλο μου εχω τωρα στο πανεπιστημιο θα επεδιωκα περισσοτερα ταξιδια ερασμους (αχ, αυτη η εκφραση ” αν ειχα το μυαλο που εχω τωρα” δεν πιστευα οτι θα την χρησιμοποιουσα ..πολυ κλισε.. κι ομως.. ποτε μην λες ποτε.. κι αλλο κλισε!)
σαμσοναιτ μπαι αλεξαντερ μακ κουιν ? ουτε που το ηξερα οτι ενας γκραντε μοδιστρος του βελινεκους του μακ κουιν σχεδιαζει και βαλιτσες!!1 (πλακα κανω.. δεν το ηξερα αλλα οχι και τοση επισημοτητα!!)
ουφ.. σεντονι σχολιο αλλα ειχα πολλα να σημειωσω!
το ζήτησες…
η σχέση μου τις βαλίτσες ουσιαστικά άρχησε γύρω στα 6 χρόνια πριν. μέχρι τότε η μαμά μου ήταν αυτή που αναλάμβανε το άθλημα (υπήρχε και ψιλο-κοινή βαλίτσα).
από τότε όμως που άρχησα τα πάρε δώσε με το εξωτερικό τα πράγματα άλλαξαν. τη βαλίτσα τη φτιάχνω πλέον μόνη και εκνευρίζομαι όταν μου το κάνουν άλλοι.
στο θέμα της βαλίτσας όμως υπάρχει ένας μικρός διαχωρισμός στον μικρόκοσμό μου.
άλλη η βαλίτσα για τις διακοπές μου. εκεί υπάρχουν πάντα επιπλέον ρούχα, εσώρουχα, έτσι για να έχω επιλογή. στα παπούτσια υπάρχουν κάποιες εκπτώσεις, είναι το βάρος που παίζει ρόλο. σίγουρα ένα βιβλίο, ίσως και δύο…και φυσικά τα απαραίτητα είδη γυναικείας ματαιοδοξίας.
η άλλη η βαλίτσα…είναι άλλη υπόθεση. προσπαθώ να επιλέγω μόνο τα απαραίτητα αντικείμενα. δεν δένομαι ή μάλλον προσπαθώ να μην δένομαι με αυτά. ότι αφήνω και ότι κρατάω είναι πλέον μέσα μου. σε κάθε καινούργιο μέρος που πάω προσπαθώ να βρώ καινούργια πράγματα για να γεμίσω την καθημερινότητά μου. μόνο κάποια μικροπράγματα κρατάω και μεταφέρω αλλά ποτέ από την άρχη…από τη δεύτερη βαλίτσα και έπειτα.
και επειδή έχω κάποιες ψυχαναγκαστηκές τάσεις κάποιες από τις φωτογραφίες των ανθρώπων μου τις κουβαλάω στη τσάντα μου, δίπλα μου…μαζί μου…
και η βαλίτσα μου;;; τακτοποιημένη!
η βαλίτσα είναι το μέσο που μου επιττέπει να φύγω.
Κάποια στιγμή που ξανά μετακόμιζα είπα ” η ζωή μου όλη σε 3 κυβικά μέτρα” (μεγάλη βαλίτσα θα μου πεις, αλλά εγώ παρακάμπτω)
Είναι όμως και ο ομφάλιος λώρος η βαλιτσούλα μου… έστω και περιορισμένα, έστω και triés παίρνω αντικείμενα που με δενουν με την αφετηρία μου. Ποτέ δεν κατάφερα να υπάρξω απόλυτα ελέυθερη με μια βαλίτσα στο χέρι… θα θέλα να κρατάω μόνο το ειστήριο … κι αυτό one way
τη δικη μου προσφατη εμπειρια guapi με τη βαλιτσα που χρειαστικε να φτιαξω την εζησες απο κοντα και με πολυ χρησιμες πληροφοριες απο πλευρας σου καταφερα να φτιαξω μια υπερβαρη κατα 16 κιλα βαλιτσα(αν δεν εισουν εσυ θα ηταν κατα πολυ περισσοτερο) οπου πληρωσα 160 ευρο για να κουβαλησω γουναρικα και μαλλινα σε μια χωρα που αποδειχτικε οτι τελικα δεν κανει και τοσο κρυο αν και κοντα στην θαλασσα ……..για να την σερνω σε ολο το μετρο της βαρκελωνης με τα ροδακια στο χερι ……οποτε η δικη μου προσφατη εμπειρια με βαλιτσα δεν εχει να κανει τοσο με το περιεχομενο της που αποδειχτικε παντελως αχρειστο αλλα με μια πιο κοινονικοπολιτικη εκταση της…..αφου σταθηκε η αφορμη για να γνωρισω την φιλοξενια αυτης της χωρασ τοσο απο τουσ ελληνεσ ποθ ζουνε εδω οσο και απο κα8ε λογησ ντοπιο και ξενο για να μην πω για τουσ αστεγουσ που με βοηθησαν να την σερνω και να την ανεβοκατεβαζω στα αμετρητα σκαλια χωρισ κυλιομενεσ του μετρο….οποτε για μενα περα απο το περιεχομενο αποτελει και μια καλη αφορμη για να δεισ μια πλευρα του κοσμου που ζει στη χωρα που επισκεπτεσαι hasta luego guapi
Η ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ…
Τη βαλίτσα των διακοπών ή του σαββατοκύριακου νομίζω πως πλέον καταφέρνω να την φτιάξω. Ξεκινώντας στα τελευταία εφηβικά μου χρόνια με ενθουσιασμό να σέρνω πίσω μου μπαούλα -με τα απολύτως απαραίτητα, εννοείται!- στις πρώτες μου ταξιδιωτικές εξορμήσεις, πέρασε μια δεκαετία (και…) μέχρι να καταφέρω να φεύγω για διήμερο έχοντας μόνο ένα σακίδιο στην πλάτη. Αν και έχω δρόμο(υς) ακόμα να διανύσω μέχρι να μάθω να φτιάχνω την κατάλληλη βαλίτσα, είμαι αισιόδοξη ότι τα πάω καλά.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, βρέθηκα μπροστά σε μια άλλη βαλίτσα… αυτή του Σεπτέμβρη, η οποία ομολογώ με έχει προβληματίσει πολύ. Είναι η βαλίτσα ενός ταξιδιού εννέα πάνω-κάτω μηνών η οποία δεν έχει μόνο ρούχα, πάπούτσια κτλ. αλλά πολύ πιο σημαντικό -για μένα- περιεχόμενο… Κάθε Σεπτέμβρη όταν έρχεται η στιγμή να φτιάξω αυτή τη βαλίτσα στέκομαι αμήχανη μπροστά της και κοιτάω για ώρες (μην πώ μέρες…) αυτό τον συνταξιδιώτη μου στις νέες περιπέτειες, που θα πρέπει να στοιβάξει αναμνήσεις από τη ζωή μου έως τώρα, αλλά και αυτά που θα χρειαστώ για να φτιάξω νέες.
Για έναν άνθρωπο σαν εμένα που δένεται με τα αντικείμενα, ίσως υπερβολικά μερικές φορές, (…να το ψάξω γιατρέ μου;) η στιγμή της επιλογής του τι θα βάλω στη βαλίτσα του Σεπτέμβρη και τι όχι, είναι ιδιαίτερη… μοιάζει με ξέκαθάρισμα ζωής, μια προσπάθεια να αποφασίσω τί θα κρατήσω από το παρελθόν και τί -επώδυνα μερικές φορές- θα επιλέξω να αφήσω πίσω μου, στο χρονοντούλαπο της ζωής μου…
λοιπον ακου πλακα
ετσι οπως πηγαινοερχομαι αθηνα παρισι εχω γκαρνταρομπα και στις δυο χωρες και αποφευγω τα πηγαινελα των ρουχων αρα η βαλιτσα μου ταξιδευει σχεδον αδεια!
ohlàlà
@λειλα! φανταζομαι με counterpain για τους πονους στη μεση
οσο για την ιδεα του grande μοδιστρου η τιμη ανεβηκε στα 525 ευρω?που να τα βρω?
@chavel! εχεις το μυστικο που σκοτωνει! σκαναρεις τις αναμνησεις σου και ετσι τις εχεις σε πλακέ μορφη!
@ακριβώς ΜΑΡW από τη στιγμή που κατι κουβαλάω πως μπορω να ειμαι ελευθερη?
@RenaK, για να δουμε αυτη τη φορα που θα παμε με τη βαλιτσα του Σεπτεμβρη?
@jeorjia STINKARDIATWNGEGONOTWN; ενδιαφερουσα αφορμη για κοινωνιολογικη προσεγγιση<
@μαρια λεμονατη! τσουπ γλυτωσες και το φτιαξιμο και το κουβαλημα
Τι να σου πω ρε Κατερίνα, εγώ δεν έχω τόσο καλές σχέσεις με τα ταξίδια όσο άλλοι από εμάς. Πάντα αγχώνομαι για το τι θα βάλω στη βαλίτσα. Συνήθως από τα ρούχα παίρνω μόνο τα απολύτως απαραίτητα και από τα βιβλία όσα μπορώ να σηκώσω χωρίς να καταστραφεί τελείως η μέση μου. Πάντως πάντα γκρινιάζω κατά τη μετάβαση μου από το ένα μεταφορικό μέσο στο άλλο για το βάρος των αποσκευών. Και δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρουμε τι γίνεται αν βρεθώ στο αεροδρόμιο χωρίς παρέα και μούρθει να κατουρήσω… Παρεμπιπτόντως αυτή τη στιμή (15:35, 24/4/2008) ένας φίλος μου βρίσκεται Δανία και περνάει καταπληκτικά και εγώ ζηλεύωωωωωω!!!