Αρχίζω από την αρχή. Από τις λέξεις. Καραβια, θάλασσα, άνθρωποι. Καραβια στη θάλασσα. Ανθρωποι σε καράβια. Σε κίνηση. Σε ξεκίνημα. Σε γυρισμό.
Eιμαι στο νησί. Στέκομαι. Μενω εδώ. Στο στερεο κομμάτι της γης. Στο σταθερό κομματι της ζωης μου. Οταν το καραβι σαλπαρει, το κοιταζω να φευγει. Να πηγαινει εκει που πηγαινει η επιθυμια μου μακρια στη θαλασσα, στον ωκεανο, στο βαθος του οριζοντα. Στρεφω το βλεμμα μου στις επομενες μερες.
Οι άλλοι ειναι στη θάλασσα. Κινουνται. Φευγουν. Ερχονται. Φτιαχνουν βαλιτσες. Στριμώχνουν αναμνήσεις. Οταν το καραβι σαλπαρει, βλέπουν το τοπίο των εμπειριων τους να απομακρυνεται. Εμάς να μένουμε. Οι άλλοι στρεφουν το βλεμμα τους στις προηγουμενες μερες.
Αν ειμουν αντικειμενο θα ειμουν χαρτης , παγκοσμιος. Αν ειμουν software θα ειμουν το Google Earth. Μου αρεσει η λογικη της distributed experience κατά το distributed intelligence.
Δεν ειμαι μόνη-μόνο εδώ- εγώ.
Με συμπληρωνουν οι ματιες, οι φωτογραφίες όλων απο την Πορταρα της Ναξου, από τις κορυφές της Salta. Θέλω να δω αυτο που ειδε ο γουατελματεκος ή ο ιρανός, και πιθανον (ή μαλλον σίγουρα) δεν εχω δει εγω.
Με γοητευει η δυνατοτητα ψηφιακού διακτινισμού. Μου αρεσει να οριζω διαδρομες και να τις ακολουθω χάρις στο τεραστιο ζεπελιν του μυαλού μου που αιωρειται πανω απο πολεις και χωρια και μου επιτρεπει να φανταζομαι τη ζωη των αλλων.
Σε λίγες μέρες πετάω για Παρίσι. Δώρο για τα γεννέθλιά μου. Για να είμαι εκεί το Μάη.
Καποιοι θα δουν την προσγείωση εκεί κάπως έτσι.
