το k@tιτρέχει τελεί “υπό αγρανάπαυση”

η katdefrag έμεινε σπίτι και κυκλοφορεί μόνο ο άλλος της εαυτός. Ετσι για αλλαγή!

 

Η άλλη εκδοχή

 το παρελθόν μας έχει το βάρος που το αφήνουμε να έχει. Η σκέψη , η δουλειά μας επιτρέπουν να το ελαφρύνουμε.

 8 Οκτωβριου 2008. Ο Αδολφος Χιτλερ απορρίπτεται. Τί θα συνεβαινε αραγε εαν εκεινη τη στιγμή η Σχολη Καλων Τεχνών της Βιέννης είχε αποφασίσει διαφορετικά; Τί θα συνεβαινε άραγε εαν η Επιτροπή ειχε δεχθεί και δεν είχε απορρίψει τον Αδολφο Χίτλερ; Εάν είχε κολακέψει και στη συνέχεια αναδείξει τις φιλοδοξίες του ως καλλιτέχνη;

Εκεινη η στιγμή δε θα είχε αλλαξει μόνο την πορεία της ζωής του νεαρού Αδόλφου Χιτλερ , αλλα και τη ζωή της ανθρωπότητας.

 

Με απαρχή αυτό το γεγονός , ο Ερικ Εμμανουελ Σμιτ ακολουθεί βημα-βήμα και αντιπαραθέτει, τη ζωή του Χιτλερ που απορρίφθηκε και τη ζωή του Αδόλφου Χ. που έγινε δεκτός στην Καλών Τεχνών .

κοιτάζοντας τα πλοία να περνούν_google_earth.com

Αρχίζω από την αρχή. Από τις λέξεις. Καραβια, θάλασσα, άνθρωποι. Καραβια στη θάλασσα. Ανθρωποι σε καράβια. Σε κίνηση. Σε ξεκίνημα. Σε γυρισμό.

 Eιμαι στο νησί. Στέκομαι. Μενω εδώ. Στο στερεο κομμάτι της γης. Στο σταθερό κομματι της ζωης μου. Οταν το καραβι σαλπαρει, το κοιταζω να φευγει. Να πηγαινει εκει που πηγαινει η επιθυμια μου μακρια στη θαλασσα, στον ωκεανο, στο βαθος του οριζοντα. Στρεφω το βλεμμα μου στις επομενες μερες.

Οι άλλοι ειναι στη θάλασσα. Κινουνται. Φευγουν. Ερχονται. Φτιαχνουν βαλιτσες. Στριμώχνουν αναμνήσεις. Οταν το καραβι σαλπαρει, βλέπουν το τοπίο των εμπειριων τους να απομακρυνεται. Εμάς να μένουμε. Οι άλλοι στρεφουν το βλεμμα τους στις προηγουμενες μερες.

Αν ειμουν αντικειμενο θα ειμουν χαρτης , παγκοσμιος. Αν ειμουν software θα ειμουν το Google Earth. Μου αρεσει η λογικη της distributed experience κατά το distributed intelligence.

Δεν ειμαι μόνη-μόνο εδώ- εγώ.

Με συμπληρωνουν οι ματιες, οι φωτογραφίες όλων απο την Πορταρα της Ναξου, από τις κορυφές της Salta. Θέλω να δω αυτο που ειδε ο γουατελματεκος ή ο ιρανός, και πιθανον (ή μαλλον σίγουρα) δεν εχω δει εγω.

Με γοητευει η δυνατοτητα ψηφιακού διακτινισμού. Μου αρεσει να οριζω διαδρομες και να τις ακολουθω χάρις στο τεραστιο ζεπελιν του μυαλού μου που αιωρειται πανω απο πολεις και χωρια και μου επιτρεπει να φανταζομαι τη ζωη των αλλων.

Σε λίγες μέρες πετάω για Παρίσι. Δώρο για τα γεννέθλιά μου. Για να είμαι εκεί το Μάη. 

Καποιοι θα δουν την προσγείωση εκεί κάπως έτσι.

αφορμή μια βαλιτσα (valise, maleta, valija, suitcase…

 

Εχω ενα θεματακι με τις βαλιτσες. Κατα ενα περιεργο τροπο Zω για τη στιγμή που πρέπει να διαλέξω τί θα πάρω μαζί μου και τί θα αφήσω. Για την έκπληξη που νοιώθω κάθε φορά που ανακαλύπτω το περιεχόμενο της βαλίτσας.

Σε αυτο με βοηθαει η αφισα απο την εκθεση του Ακριθάκη στην εισοδό του σπιτιου μου στην Αθήνα. Μου θυμιζει τον ιδιορυθμο μεταναστη μεσα μου.

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ

το ιστολογιο μου στερειται πολιτικης  αλλα και περιεχομενου.Μου εθεσα αρκετα φιλοσοφικα , ως επι το πλειστον,  ερωτηματα :

♥το k@tιτρέχει  προκειται για αλλο ενα διαδικτυακο αγαπητο ημερολογιο? ♥Εχει μια συγκεκριμενη θεματολογια? ♥Μπαινει κανεις μεσα να το διαβαζει? ♥Εγω εχω κανεναν να τα λεω στο νησι ή δε με κανουν πια παρεα? ♥Εχω εγκλωβιστει στον κυκεονα της καθημερινοτητας? (κατι λαθος εχει αυτη η φραση για τους φιλολογους) ♥Μηπως δε ξερω και πολλα για το σινεμα και ετσι δε μπορω να υποστηριξω κατι τετοιο? ♥ τωρα που εφτιαξε ο καιρος τι κανετε εσεις οι παλιοι του επαγγελματος?

κ@t τι τρεχει?

και με εσας αγαπητους combloggers και φιλους, τι τρεχει τωρα που μπηκε η ανοιξη?

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ !

à Caroline W.

Απο τις μεγαλυτερες χαρές : η πραγματοποίση ονείρων μακρινών.

Αυτή τη φορα, και αιτία ήταν η κακή σχέση μου με τον χρόνο, είχα ξεχασει ότι διανύουμε το σωτήριο έτος 2008. Νομιζα ότι ακόμα δεν ειχαμε ξεμπερδεψει με το 2007 .

Εμενα όμως με ενδιαφερει το 2008, γιατί βρίσκεται 40 χρόνια μετά το 1968. Το Μάη στο Παρισι.

 Θα ήθελα πάρα πολύ να ζουσα  σε εκεινη την εποχη αθωότητας που γεννησε τους μεγαλυτερους ενοχους των ημερών μας.

Θα εγκληματούσα λεκτικά εις βάρος της καθεστηκύιας ταξης εγκυμονώντας στο νου ένα ακόμα απο εκείνα τα ευφάνταστα συνθημάτα .

Θα με προβλημάτιζαν άσφαλώς οι μισογυνικοί στοιχοι του Serge Gainsbourg και δε θα αγόραζα πια δίσκους του. Θα άκουγα μεταξύ άλλων Françoise Hardy.

Θα διεκδικούσα την πρόθεση και τη διάθεση της θέσης μου ως γυναίκα δεδομένου του ρήγματος που είχε προκαλέσει στη κοινωνία η Simone de Beauvoir . Θα ήθελα πολύ να ρίχναμε μαζί κάποιους κάτω από την καρέκλα.

Θα γελουσα τρανταχτα μέσα στον κινηματογραφο παρακολουθώντας το Erotissimo και μπορεί να λάτρευα το A Space Odyssey:2001

Θα σχηματιζα κυκλάκια καπνού, αιωρούμενη στη bubble chair του Eero Aarnio  και θα οραματιζόμουν καταναλώνοντας ουσίες μέσα στη πολυχρωμη φαντασμαγορία του Panton.

Θα λατρευα την αισθητική της Mary Quant αλλα θα παρασυρόμουν σίγουρα από τη Psychedelic Rock ιδεολογικά και οχι μονο ενδυματολογικα. Νομιζω θα γινομουν χιππυ και θα ενοιωθα για πρωτη φορα πόσο γηραιά ειναι η ηπειρος μας και θα ήθελα να πάω στην Αμερικη.

Eλπιζω να ειχα ηδη πάει εκει το 1969 για  να φτάσω  καλοκαίρι στο Woodstock , τραγουδώντας Janis και σχολιάζοντας καποιον beatnick συγγραφεα με εκείνον τον σουηδό και την παρέα του που ταξίδευαμε μαζι στην καροτσα ενος φορτηγου.

…θα μπορούσα να μείνω και άλλο πίσω στο χρόνο, κάπου στο χώρο, με άλλες μουσικές.

Σήμερα, βγάζω  ένα εισητήριο για το Παρίσι του χθες. Του δικού μου χθες και του Μάη.