Απο τις μεγαλυτερες χαρές : η πραγματοποίση ονείρων μακρινών.
Αυτή τη φορα, και αιτία ήταν η κακή σχέση μου με τον χρόνο, είχα ξεχασει ότι διανύουμε το σωτήριο έτος 2008. Νομιζα ότι ακόμα δεν ειχαμε ξεμπερδεψει με το 2007 .
Εμενα όμως με ενδιαφερει το 2008, γιατί βρίσκεται 40 χρόνια μετά το 1968. Το Μάη στο Παρισι.
Θα ήθελα πάρα πολύ να ζουσα σε εκεινη την εποχη αθωότητας που γεννησε τους μεγαλυτερους ενοχους των ημερών μας.
Θα εγκληματούσα λεκτικά εις βάρος της καθεστηκύιας ταξης εγκυμονώντας στο νου ένα ακόμα απο εκείνα τα ευφάνταστα συνθημάτα .
Θα με προβλημάτιζαν άσφαλώς οι μισογυνικοί στοιχοι του Serge Gainsbourg και δε θα αγόραζα πια δίσκους του. Θα άκουγα μεταξύ άλλων Françoise Hardy.
Θα διεκδικούσα την πρόθεση και τη διάθεση της θέσης μου ως γυναίκα δεδομένου του ρήγματος που είχε προκαλέσει στη κοινωνία η Simone de Beauvoir . Θα ήθελα πολύ να ρίχναμε μαζί κάποιους κάτω από την καρέκλα.
Θα γελουσα τρανταχτα μέσα στον κινηματογραφο παρακολουθώντας το Erotissimo και μπορεί να λάτρευα το A Space Odyssey:2001
Θα σχηματιζα κυκλάκια καπνού, αιωρούμενη στη bubble chair του Eero Aarnio και θα οραματιζόμουν καταναλώνοντας ουσίες μέσα στη πολυχρωμη φαντασμαγορία του Panton.
Θα λατρευα την αισθητική της Mary Quant αλλα θα παρασυρόμουν σίγουρα από τη Psychedelic Rock ιδεολογικά και οχι μονο ενδυματολογικα. Νομιζω θα γινομουν χιππυ και θα ενοιωθα για πρωτη φορα πόσο γηραιά ειναι η ηπειρος μας και θα ήθελα να πάω στην Αμερικη.
Eλπιζω να ειχα ηδη πάει εκει το 1969 για να φτάσω καλοκαίρι στο Woodstock , τραγουδώντας Janis και σχολιάζοντας καποιον beatnick συγγραφεα με εκείνον τον σουηδό και την παρέα του που ταξίδευαμε μαζι στην καροτσα ενος φορτηγου.
…θα μπορούσα να μείνω και άλλο πίσω στο χρόνο, κάπου στο χώρο, με άλλες μουσικές.
Σήμερα, βγάζω ένα εισητήριο για το Παρίσι του χθες. Του δικού μου χθες και του Μάη.
