αφορμη μια φωτογραφια απο το Dolls

Στο γραφειο μου στο Pascalοσπιτο είχα μια αφισα απο την ταινια Dolls (2003) του Kitano . Θυμαμαι με ειχε συγκινησει η ομορφια των χρωματων  και  η συλληψη του τροπου με τον οποιο οι ηρωες στεκονται -σαν αποκομμενοι- απο το θεατρικο σκηνικο-φυση; Τοσο ονειρικη και εντονα συγκινησιακη, για εμενα είχε εκπληρωσει το σκοπο της ως φωτογραφια . Δεν είδα ποτε την ταινια στον κινηματογραφο.

Η ασιατικη αισθητικη μου ταιριαζει απολυτα. Σε βαθμο που δε παρακολουθω πια τις ιστοριες αλλα τα στολιδια τους: τα σχεδια των υφασματων, τα σερβιτσια του τσαγιου, τη θεατρικότητα της φυσης, τις εκφρασεις στα προσωπα των ηρωων. 

Η τεχνη της ζωγραφικης σην Αρχαια Κινα κατειχε την ιδια θεση με την ποιηση, κατι που στη Ευρωπη αρχισε να συμβαινει στην Αναγεννηση. Ο εικαστικος δεν ασχολουταν απλα με την απεικονιση, την πιστή αντιγραφή της φυσης. Επιδιδοταν σε ενα εργο διαλογισμού, θέτοντας μια ιδεα στο μυαλο του και δουλευοντας την σε όλες τις πιθανες της εκφανσεις χωρις να απομακρυνεται απο αυτη.

Οι Κινεζοι ζωγραφοι, δεν ζωγραφιζαν στο υπαιθρο θεματα ενταγμενα στο φυσικο τους περιβαλλον. Συμφωνα με τον E. H. Gombrich, εξασκουνταν στην απεικονισή των θεματων τους μεσω  διαλογισμου  και συγκεντρωσης και στη συνεχεια παρατηρουσαν τη φυση, θέτοντας της απευθειας ερωτηματα προκειμένου να συλλαβουν την εκφραση του τοπιου. Λειτουργουσαν δηλαδη οπως οι ποιητες που ανακατευουν εικονες που ανακαλουν στο νου τους κατα τη διαρκεια μιας βολτας στη φυση.

Φαινεται καθαρα στη φωτογραφια της ταινιας. Ειναι ενα ειδος μικρης ποιησης, που στοχο δεν εχει να απεικονισει με ρεαλισμο την πραγματικοτητα αλλα να αποτυπωσει τα συναισθηματα του δημιουργου του.

à Caroline W.

Απο τις μεγαλυτερες χαρές : η πραγματοποίση ονείρων μακρινών.

Αυτή τη φορα, και αιτία ήταν η κακή σχέση μου με τον χρόνο, είχα ξεχασει ότι διανύουμε το σωτήριο έτος 2008. Νομιζα ότι ακόμα δεν ειχαμε ξεμπερδεψει με το 2007 .

Εμενα όμως με ενδιαφερει το 2008, γιατί βρίσκεται 40 χρόνια μετά το 1968. Το Μάη στο Παρισι.

 Θα ήθελα πάρα πολύ να ζουσα  σε εκεινη την εποχη αθωότητας που γεννησε τους μεγαλυτερους ενοχους των ημερών μας.

Θα εγκληματούσα λεκτικά εις βάρος της καθεστηκύιας ταξης εγκυμονώντας στο νου ένα ακόμα απο εκείνα τα ευφάνταστα συνθημάτα .

Θα με προβλημάτιζαν άσφαλώς οι μισογυνικοί στοιχοι του Serge Gainsbourg και δε θα αγόραζα πια δίσκους του. Θα άκουγα μεταξύ άλλων Françoise Hardy.

Θα διεκδικούσα την πρόθεση και τη διάθεση της θέσης μου ως γυναίκα δεδομένου του ρήγματος που είχε προκαλέσει στη κοινωνία η Simone de Beauvoir . Θα ήθελα πολύ να ρίχναμε μαζί κάποιους κάτω από την καρέκλα.

Θα γελουσα τρανταχτα μέσα στον κινηματογραφο παρακολουθώντας το Erotissimo και μπορεί να λάτρευα το A Space Odyssey:2001

Θα σχηματιζα κυκλάκια καπνού, αιωρούμενη στη bubble chair του Eero Aarnio  και θα οραματιζόμουν καταναλώνοντας ουσίες μέσα στη πολυχρωμη φαντασμαγορία του Panton.

Θα λατρευα την αισθητική της Mary Quant αλλα θα παρασυρόμουν σίγουρα από τη Psychedelic Rock ιδεολογικά και οχι μονο ενδυματολογικα. Νομιζω θα γινομουν χιππυ και θα ενοιωθα για πρωτη φορα πόσο γηραιά ειναι η ηπειρος μας και θα ήθελα να πάω στην Αμερικη.

Eλπιζω να ειχα ηδη πάει εκει το 1969 για  να φτάσω  καλοκαίρι στο Woodstock , τραγουδώντας Janis και σχολιάζοντας καποιον beatnick συγγραφεα με εκείνον τον σουηδό και την παρέα του που ταξίδευαμε μαζι στην καροτσα ενος φορτηγου.

…θα μπορούσα να μείνω και άλλο πίσω στο χρόνο, κάπου στο χώρο, με άλλες μουσικές.

Σήμερα, βγάζω  ένα εισητήριο για το Παρίσι του χθες. Του δικού μου χθες και του Μάη.